Zespół Szkół Ponadpodstawowych nr 4 im. Kazimierza Wielkiego 9

>>>     NASI PARTNERZY     <<<

ata car logo logo brofa carsed logo new male5(1) osm sieldce1  


logoAP  moscibrodu   CHODOWIAK zakatek    

 

We have 40 guests and no members online

Wyniki I etapu konkursu Dygitalny Kazimierz 2023

Przedstawiamy wyniki I etapu konkursu Dygitalny Kazimierz 2023

Zakwalifikowanych do II etapu zapraszamy do dalszej zabawy

Dygitalny Kazmierz 2023 wyniki I etap

Organizatorzy

Dygitalny Kazimierz 2023

Dygitalny Kazmierz PNG

Konkurs plastyczny ,, Grosz Kazimierza Wielkiego"

Z okazji Dnia Patrona został zorganizowany konkurs plastyczny ,, Grosz Kazimierza Wielkiego“. Oto lista nagrodzonych:

I miejsce- Małgorzata Rosada z klasy 3 TM8,

II miejsce - Aleksandra Brodzik z klasy 2 LO,

III miejsce- Tomasz Skoczek z klasy 1 TK.

Serdecznie gratulujemy zwycięzcom.

 Nagrodzone prace

Dzień Patrona - konkurs biblioteczny „Zagadkowy Kazimierz”.

 Z okazji Dnia Patrona został zorganizowany konkurs biblioteczny pt. „Zagadkowy Kazimierz”.

Za ułożenie najciekawszej zagadki I miejsce zajął Jakub Maletka z klasy I LO, II miejsce – Malwina Marciniak z kl. III LO8, a III miejsce – Adam Klewek z kl. II LO.

DZIEN PATRONA BIBL 2022 4

 Aneta Kalinowska, Renata Chomiuk

Obłąkany wybuchnął takim śmiechem, że z lipy, pod która stała ławka, wyfrunął wróbel. – To naprawdę zaczyna być ciekawe – powiedział trzęsąc się ze śmiechu – co to się u was dzieje? Czego byś nie tknął, tego nie ma – nagle przestał się śmiać i, co przy chorobie umysłowej zupełnie zrozumiałe, po nadmiernej wesołości wpadł w drugą skrajność i zirytowany zakrzyknął surowo: – Więc to znaczy, że go nie ma, tak? – Proszę się uspokoić, proszę się uspokoić, profesorze – nie chcąc denerwować chorego mamrotał Berlioz. – Niech pan tu chwileczkę posiedzi z towarzyszem Bezdomnym, a ja tylko skoczę na róg do telefonu, a potem zaraz pana odprowadzimy, dokąd pan tylko będzie sobie życzył. Pan przecież nie zna miasta... Plan Berlioza należy uznać za jedynie słuszny – należało pobiec do najbliższego automatu i zawiadomić biuro turystyki zagranicznej, że przybyły właśnie z zagranicy konsultant znajduje się na Patriarszych Prudach w stanie najwyraźniej odbiegającym od normy. Trzeba z nim koniecznie coś zrobić, bo sprawa przybiera zdecydowanie nieprzyjemny obrót. – Zadzwonić? No cóż, niech pan dzwoni – ze smutkiem wyraził zgodę chory i nagle poprosił żarliwie – ale na pożegnanie błagam pana, niech pan uwierzy chociaż w to, że istnieje diabeł. O nic więcej nie proszę. Niech mi pan wierzy, że na to istnieje siódmy dowód, nie do obalenia, i dowód ten niebawem zostanie panu przedstawiony, – Dobrze, dobrze – powiedział z udaną serdecznością Berlioz mrugając do zdenerwowanego poety, któremu wcale nie uśmiechała się rola strażnika przy obłąkanym Niemcu, i ruszył w stronę tego wyjścia, które znajdowało się na rogu Bronnej i Jermołajewskiej. Profesor natychmiast rozpogodził się i jakby ozdrowiał. – Michale Aleksandrowiczu! – zawołał za Berliozem. Redaktor drgnął, odwrócił głowę, ale sam siebie uspokoił, że najpewniej jego imię również jest profesorowi znane z gazet. A profesor wołał przez zwinięte w trąbką dłonie: Strona41 – Jeśli pan sobie życzy, to natychmiast każę wysłać depeszę do pańskiego wujka do Kijowa! Berlioza znów przeszedł dreszcz. Skąd wariat wie o wujku z Kijowa? Przecież o tym na pewno nie pisała żadna gazeta. Ee... Czy Bezdomny nie ma jednak racji? A jeśli te dokumenty są lipne? Co za przedziwny facet... Trzeba zadzwonić, natychmiast trzeba zadzwonić! Faceta szybko wyjaśnią. I nie słuchając dłużej, Berlioz pobiegł dalej. Tuż przy wyjściu na Bronną podniósł się z ławki na spotkanie redaktora obywatel identycznie taki sam, jak ten, który przedtem w świetle słońca utkał się z tłustego upału. Tylko że teraz nie był już ulepiony z powietrza, był normalny, z krwi i kości. W zapadającym zmierzchu Berlioz wyraźnie zobaczył, że facet ma wąsiki jak kurze piórka, maleńkie ironiczne i na wpół pijane oczka, a kraciaste porcięta podciągnięte są tak wysoko, że widać brudne białe skarpetki. Berlioz aż się cofnął, ale uspokoiła go myśl, że jest to po prostu głupi zbieg okoliczności i że w ogóle nie pora się nad tym zastanawiać. – Szukacie wyjścia, obywatelu? – zardzewiałym tenorem zasięgnął informacji kraciasty typ. – Tędy, proszę. Prosto, a traficie, gdzie należy. Dalibyście za dobrą radę na ćwiartkę na wzmocnienie zdrowia byłego regenta chóru cerkiewnego – i, zgrywając się, facet zdjął zamaszyście swoją dżokejską czapeczkę. Berlioz nie miał zamiaru dłużej słuchać żebrzącego zgrywusa–dyrygenta, podbiegł do wyjścia i położył rękę na turnikiecie. Przekręcił go i już zamierzał postawić stopę na szynach, kiedy w twarz bryznęło mu białe i czerwone światło – na szklanej skrzynce zapłonął napis: ,,Strzeż się tramwaju”. I tramwaj ten natychmiast nadleciał skręcając w nową trasę, z Jermołajewskiej na Bronną. Kiedy zakręcił i wyszedł na prostą, niespodziewanie rozbłysnął wewnątrz elektrycznym światłem, zawył i dodał gazu. Ostrożny Berlioz, choć stał w bezpiecznym miejscu, postanowił zawrócić, przesunął rękę na turnikiecie i zrobił krok do tyłu. I wtedy jego ręka ześlizgnęła się i spadła, noga niepowstrzymanie, jak po lodzie, pojechała po kocich łbach schodzących ukośnie w dół ku szynom tramwajowym, drugą jego nogę poderwało i Berlioza wyrzuciło na torowisko. Starając się złapać za cokolwiek upadł na wznak, tyłem głowy niezbyt mocno uderzył o bruk i zdążył jeszcze zobaczyć wysoko nad sobą pozłocisty księżyc, ale czy był on po prawej, czy po lewej – tego już nie wiedział. Michał Aleksandrowicz zdążył przekręcić się na bok, wściekłym Strona42 ruchem, w tejże sekundzie podciągnął nogi pod brzuch, odwrócił się i zobaczył niepowstrzymanie pędzącą na niego zbielałą ze zgrozy twarz prowadzącej tramwaj kobiety i jej czerwoną opaskę. Nie krzyknął, ale cała ulica wokół niego zaskowyczała rozpaczliwymi kobiecymi głosami. Kobieta–motorniczy szarpnęła elektryczny hamulec, wagon osiadł z nosem przy ziemi, potem błyskawicznie podskoczył, z brzękiem i łoskotem posypały się z okien szyby. I wtedy w mózgu Berlioza ktoś rozpaczliwie krzyknął: “A jednak!” Raz jeszcze, ostatni raz, mignął księżyc, ale rozlatujący się na kawałki, potem zapanowała ciemność. Tramwaj najechał na Berlioza i na bruk pod sztachety Patriarszej alei wypadł okrągły ciemny przedmiot. Przedmiot ten stoczył się na dół i podskoczył na kocich łbach jezdni. Była to odcięta głowa Berlioza. Strona43 4. Pogoń Ucichły histeryczne krzyki kobiet, milicyjne gwizdki odgwizdały swoje, jedna karetka pogotowia zabrała do kostnicy bezgłowe ciało i osobno głowę, druga zaś – poranioną odłamkami szkła ślicznotkę, która prowadziła tramwaj, dozorcy w białych fartuchach zmietli rozbite szkło, posypali piaskiem kałużę krwi, poeta zaś jak upadł na ławkę, nie zdążywszy dobiec do wyjścia, tak na niej pozostał. Kilkakrotnie próbował wstać, ale nogi odmawiały mu posłuszeństwa – Bezdomnemu przydarzyło się coś, co można porównać jedynie do paraliżu. Pobiegł do wyjścia, skoro tylko usłyszał pierwszy krzyk, widział podskakującą po kamieniach jezdni głowę. Widok ten niemal przyprawił go o szaleństwo. Upadł na ławką i aż do krwi ugryzł się w ręką. Zapomniał oczywiście o zwariowanym Niemcu i tylko jedno starał się teraz zrozumieć; jak to może być – dopiero co rozmawiał z Berliozem, a teraz, dosłownie w minutę później – ta głowa... Przejęci ludzie biegli alejką obok poety, wołali coś, ale do Iwana ich słowa nie docierały. Nagle niespodziewanie tuż przed nim wpadły na siebie dwie kobiety. jedna z nich ostronosa i rozczochrana, tuż nad uchem poety krzyknęła do drugiej, co następuje: – Annuszka, to nasza Annuszka! Ta z Sadowej! To wszystko przez nią... Kupiła w spożywczym olej słonecznikowy i trzask litrówką o turnikiet. Oj, wyklinała, na czym świat stoi, cała spódnice sobie uświniła! A on, biedak, pewnikiem poślizgnął się, no i pojechał na szyny... Ze wszystkiego, co krzyczała kobieta, dotarło do nieprzytomnego mózgu poety jedno tylko słowo – “Annuszka”... – Annuszka... Annuszka? – zamamrotał rozglądając się trwożnie. – Zaraz, zaraz... Do słowa “Annuszka” dołączyły słowa “olej słonecznikowy”, a następnie, nie wiadomo dlaczego, “Poncjusz Piłat”. Piłata poeta odrzucił i zaczął łączyć ogniwa łańcucha poczynając od słowa “Annuszka”. Ogniwa te połączyły się nader szybko i zaprowadziły natychmiast do zwariowanego profesora. “No, tak! Przecież to właśnie ten wariat powiedział, że zebranie się nie odbędzie, ponieważ Annuszka rozlała olej. I proszę – rzeczywiście się nie odbędzie. Nie dość tego, przecież tamten powiedział wprost, że Berliozowi utnie głowę kobieta? Tak, tak, tak! A tramwaj prowadziła kobieta! Co to wszystko ma znaczyć?” Strona44 Nie pozostawał nawet cień wątpliwości, że tajemniczy konsultant z góry dokładnie wszystko wiedział o straszliwej śmierci Berlioza. Tu dwie myśli przeszyły mózg poety. Pierwsza: “Zawracanie głowy, to nie żaden wariat”. I druga: “Czy przypadkiem ten profesor tego wszystkiego sam nie zorganizował?” “No dobrze, ale w jaki sposób?! Ee, tego to my się raz–dwa dowiemy!” Iwan Bezdomny ogromnym wysiłkiem woli zmusił się do powstania z ławki i pobiegł tam, gdzie przed chwilą rozmawiał z profesorem. Okazało się, że cudzoziemiec na szczęście jeszcze nie odszedł. Na Bronnej zapalono już latarnie, a nad Patriarszymi Prudami płonął złoty księżyc i w jego nieodmiennie oszukańczym świetle wydało się poecie, że profesor stoi obok ławki, ale trzyma pod pachą nie laskę, lecz szpadę. Natrętny zdymisjonowany regent cerkiewnego chóru siedział na miejscu, które jeszcze niedawno zajmował Bezdomny. Obecnie dawny dyrygent cerkiewny wcisnął sobie na nos najoczywiściej zbędne binokle, w których jedno szkło było pęknięte, drugiego zaś brakowało w ogóle... Dzięki temu kraciasty obywatel stał się jeszcze paskudniejszy, niż był wówczas, gdy wskazywał Berliozowi drogę prowadzącą na szyny

Wyniki konkursów Kaziki 2022

 

Wyniki w pozostałych konkursach międzyszkolnych i szkolnych

w ramach organizacji Dnia Patrona naszej szkoły:

 

Szkolny Konkurs Literacki - "Wywiad z Kazimierzem Wielkim"
- wyróżnienie: Jakub Maletka Kl. I LO
- podziękowania za udział: Paweł Dąbrowski (3TWg), Kacper Fałdowski (3TWg), Emil Iwaniuk (2ZB)

Międzyszkolny konkurs literacki- "Dzień z życia Kazimierza Wielkiego"
- podziękowania za udział dla: Nadii Paczuskiej (SP9) i Jakuba Marciniaka (SP9)

Podziękowanie za udział w konkursie na Mem o Kazimierzu Wielkim dla Mateusza Orzechowskiego (2LO)

 

Międzyszkolny konkurs historyczno- plastyczny na plakat promujący postać Kazimierza Wielkiego „Zagłosuj na Kazika”

konkurs zagłosuj na kazika 2022

 

- I miejsce ex aequo Sara Mościcka ze Szkoły Podstawowej Nr 12 w Siedlcach oraz Jan Pac ze Szkoły Podstawowej Nr 3 w Siedlcach.

- III miejsce Izabela Tokarewicz ze szkoły Podstawowej Nr 9 w Siedlcach

 

- wyróżnienia:

Karolina Pawluczuk Szkoła Podstawowa Nr 9 w Siedlcach

Natalia Bareja Szkoła Podstawowa Nr 12 w Siedlcach

Antoni Jastrzębski Zespół Oświatowo-Wychowawczy w Białkach

Piotr Woliński Szkoła Podstawowa Nr 7 w Siedlcach

Natalia Dorosz Zespół Oświatowo-Wychowawczy w Strzale

Michalina Rak Szkoła Podstawowa Nr 12 w Siedlcach

Zuzanna Sawicka Szkoła Podstawowa Nr 12 w Siedlcach

 

Wszystkim uczestnikom serdecznie gratulujemy, dziękujemy za wspólną zabawę i zapraszamy za rok.

 

 

„Ciasteczka z Historią’‘

Klasa 3 TZg na zajęciach praktycznych z technologii gastronomicznej również przyłączyła się do obchodów Dnia Patrona Szkoły.

Uczniowie przygotowali kruche ciasteczka jako słodki upominek w tym dniu dla koleżanek i kolegów.

 

Magda1Magda2

Konkurs Filmowy - Kaziki 2022

Konkurs filmowy pt. „ Co wiesz ciekawego o życiu Kazimierza Wielkiego”
W tym roku szkolnym z okazji imienin patrona odbył się m.in konkurs filmowy.
Uczniowie klas 3 TM8 i 1 TK nagrali krótkie inscenizacje dotyczące roli kobiet w życiu króla Kazimierza Wielkiego i opowieść o Kazimierzu Wielkim- królu chłopów.

Read more: Konkurs Filmowy - Kaziki 2022